پير مردي مفلس و برگشته بخت                        روزگاري داشت ناهموار و سخت

هم پسر هم دخترش بيمار بود                           هم بلاي فقر و هم تيمار بود

اين دوا مي خواستي آن يك پزشك                     اين غذايش آه بودي آن سرشك

اين عسل ميخواست آن يك شوربا                       اين لحافش پاره بود آن يك قبا

روزها مي رفت بر بازار و كوي                             نان طلب مي كرد و مي برد آبروي

دست بر هر خود پرستي مي گشود                   تا پشيزي بر پشيزي مي فزود

هر اميري را روان مي شد ز پي                         تا مگر پيراهني بخشد به وي

شب بسوي خانه مي آمد زبون                         قالب از نيرو تهي دل پر ز خون

روز سائل بود و شب بيماردار                           روز از مردم شب از خود شرمسار

صبحگاهي رفت و از اهل كرم                          كس ندادش نه پشيز و نه درم

از دري مي رفت حيران بر دري                        رهنورد اما نه پايي نه سري

ناشمرده برزن و كويي نماند                             ديگرش پاي تكاپويي نماند

درهمي در دست و در دامن نداشت                  ساز و برگ خانه برگشتن نداشت

رفت سوي آسيا هنگام شام                             گندمش بخشيد دهقان يك دو جام

زد گره در دامن آن گندم فقير                           شد روان و گفت كاي حي قدير

گر تو پيش آري به فضل خويش دست               بر گشائي هر گره كايام بست

چون كنم يارب در اين فصل شتا                        من عليل و كودكانم ناشتا

ميخريد اين گندم ار يك جاي كس                       هم عسل زان مي خريدم هم عدس

آن عدس در شوربا مي ريختم                           وان عسل با آب مي آميختم

درد اگر باشد يكي دارو يكي است                   جان فداي آنكه درد او يكي است

بس گره بگشوده اي از هر قبيل                     اين گره را نيز بگشا اي جليل

اين دعا مي كرد و مي پيمود راه                       ناگه افتادش به پيش پا نگاه

ديد گفتارش فساد انگيخته                                 وان گره بگشوده گندم ريخته

بانگ برزد كاي خداي دادگر                                چون تو دانايي نمي داند مگر

سالها نرد خدائي باختي                                   اين گره را زان گره نشناختي

اين چه كارست اي خداي شهر و ده                  فرقها بود اين گره را زان گره

تا كه بر دست تو دادم كار را                              ناشتا بگذاشتي بيمار را

هر چه در غربال ديدي بيختي                          هم عسل هم شوربا را ريختي

من ترا كي گفتم اي يار عزيز                            كاين گره بگشا و گندم را بريز

ابلهي كردم كه گفم اي خداي                          گر تواني اين گره را برگشاي

آن گره را چون نيارستي گشود                        كاين گره بگشودنت ديگر چه بود

من خداوندي نديدم زين نمط                             يك گره بگشودي و آنهم غلط

الغرض برگشت مسكين دردناك                       تا مگر برچيند آن گندم ز خاك

چون براي جستجو خم كرد سر                       ديد افتاده يكي هميان زر

سجده كرد و گفت كاي رب ودود                      من چه دانستم تو را حكمت چه بود

هر بلايي كز تو آيد رحمتي است                      هركه را فقري دهي آن دولتي است

تو بسي زانديشه برتر بوده اي                         هر چه فرمان است خود فرموده اي 

زان به تاريكي گذاري بنده را                              تا ببيند آن رخ تابنده را

تيشه بر هر برگ و بر سازم زنند                          تا كه با لطف تو پيوندم زنند

گر كسي را از تو دردي شد نصيب                      هم سر انجامش تو گرديدي طبيب

هر كه مسكين و پريشان تو بود                         خود نمي دانست و مهمان تو بود

رزق زان معني ندادندم خسان                            تا ترا دانم پناه بي كسان

ناتواني زان دهي بر تندرست                             تا بداند كانچه دارد زان توست

زان به درها بردي اين درويش را                        تا كه بشناسد خداي خويش را

اندر پستي قضايم زان فكند                              تا تو را جويم تو را خوانم بلند

من به مردم داشتم روي نياز                            گر چه روز و شب در حق بود باز

من بسي ديدم خداوندان مال                          تو كريمي اي خداي ذوالجلال

ر در دونان چو افتادم ز پاي                              هم تو دستم را گرفتي اي خداي

گندمم را ريختي تا زر دهي                            رشته ام بردي كه تا گوهر دهي

در تو پروين نيست فكر و عقل و هوش              ورنه ديگ حق نمي افتد ز جوش

چه طور بود خوشت اومد؟؟؟؟؟؟ نظرت رو در مورد شعر بهم بگو